ای کاش اینجا بودی

یک - شنبه به پیاده روی گذشت. مسیری لب اقیانوس که هر از گاهی یک کمی هم وارد جنگل می شد و هر از گاهی از کنار ساحل لختی ها رد می شد. آب اقیانوس سرد بود و طفلی ها مجبور بودند کنار ساحل بنشینند و بساط شان را باد بزنند. از همان فاصله صد متری شان که رد شدیم وزن نگاه شان محسوس بود و انگاری منتظر چشم-تو-چشم بودند. ما هم جملگی سرمان را انداخته بودیم پایین، از زور شرم و حیا و شاید هم ترس. به غیر از یک مشت باسن لرزان تصویر دیگری در ذهن ندارم، البته بجز آن آقایی که روی تخته سنگی خوابیده بود و یک پایش را دراز کرده بود و پای دیگرش را به صورت کشویی جمع می کرد و باز می کرد و اینگونه اسنپ شات هایی را به دوستداران عرضه می نمود. بعد هم که سه ساعت پیاده روی و البته یادی از کلکچال و بعد هم لقمه های پیاپی تخم مرغ و مایونز و جعفری و شلم کنار اقیانوس و البته خارپشتی که لای بوته ها می لولید.

دو – همین چند وقت پیش ها قانون نانوشته ای در این خانه تصویب شد که اگر شنبه تحرکی صورت گرفت، یکشنبه را روی مبل جبران مافات کنیم. قانون خوبی هست. دوستش دارم. سه ساعت دست و پا می زنم، نفس نفس می زنم، مترونوم کوک می کنم و دست آخر اجرای زننده ای از Wish you were here تحویل می دهم. بنده خدا همسرم می گوید آهنگ آشناست. از خیانتی که در حق دیوید گیلمور کرده ام خجالت می کشم و نسخه اصل آهنگ را برایش می گذارم و تازه ملتفت می شود که چه جفایی در حق آهنگ کرده ام. یاد برادرم می افتم که می گفت گیلمور اصفهانی هست و اینهمه پول جمع کرده هنوز درگیر “یه قرون-دو زار” هست و توی کنسرت هایش همین طور که می نوازد بلیط ردیف اولی ها را چک می کند. ده دقیقه ای با این فکر شاد هستم.

سه – فکر کنم سه ماهی می شود که هفته ای سه روز دویدیم، هر دفعه تقریباً چهار کیلومتر، و برگشت را هم پیاده آمدیم. انقدر مطمئنم تکان نخورده ام که حتی سراغ ترازو هم نرفته ام. اصلاً کم هم کرده باشم فایده ندارد: وقتی شلوار پارچه ای سابقاً گشادم همچین جزم و جفت می نشیند دور باسنم و دو ساعت یکبار باید کمر بندم را باز کنم برای هواگیری، دیگر نیازی به اعتراف ترازو نذارم. برادر، راه لاغری در ورزش نیست. ابوعلی سینا هم گفته. راه لاغری از مراعات و کم خوری و رژیم می گذرد و من هم عمراً اینکاره نیستم. اصلاً هستم، ولی نمی خواهم. منِ آدم متوسطی که تنها تفریحاتم خوردن و همخوابگی هست (رفرنس)، چگونه می توانم بسادگی از نصف تفریحاتم چشم پوشی کنم؟ اصلاً چرا باید این کار را بکنم؟ بعدش هم اینکه من هله-هوله خوار قهاری هستم، یعنی حالا گیریم یک وعده غذایی را هم لایی دادیم، اما غیر ممکن است بتوانم قید آجیل و تخمه و چیپس را بزنم.

چهار – هنوز که هنوز است، رهگذری رد می شود و کامنتی شداد و غلاظ می گذارد که “آهای شمایی که خارج نشستی، دهنت را ببند.” و البته در این بین لحن هم جالب هست؛ یعنی احساس ملی گرایی در حدی که انگار طرف همین الآن از لاهه برگشته و نفت را از پنگول انگلیسی ها در آورده و حالا آمده وبلاگ منِ خائن را پیدا کرده و رفته است بالای منبر. ببین برادر من، انقدر شلوغ نکن؛ اولاً که صدی نود خود شما هم یک پرونده مهاجرتی، ویزا تحصیلی، کاریابی توی کره و مالزی، میوه چینی توی استرالیا، اسکی بازی توی کانادا، یا خلاصه چیزکی در جریان داری، یا در آینده خواهی داشت، یعنی همه دارند، بعد گذارت می افتد به اینور آب، آن موقع یاد فحش هایی که دادی بیفت و بدان که خداوند یک ابله دیگری را حتماً می گمارد که بیاید برایت کامنت های دوزاری ناسیونالیستی بگذارد. آن موقع از یاد نیش باز من غافل مشو. دوم اینکه دوست من، شما یک جوری عنوان می کنی، گویی که تنها به واسطه زندگی توی ایران آدم بینش و دید سیاسی بینظیری پیدا می کند، جوری که نظرش بهترین نظرهاست و همه چیز را به درستی می فهمد و تحلیل می کند. آن شعور سیاسی و اجتماعی که دنبالش هستیم و مدعی اش هستیم با تنفس هوای پاک تهران حاصل نمی شود.  باور کن اینطور نیست، اگر بود که وضعمان این نبود.