مهمان مامان*

توی این هفته ای گذشت سه تا مهمان از شهرستان داشتیم: یکی شان دوست همسرم بود، به همراه خواهرش و همچنین یکی از دوستان شان. برای یک سفر چهار روزه از تورنتو آمده بودند و البته فقط دو شب اینجا چتر شدند چرا که شهوت جهانگردی امان شان را بریده بود و دو روز دیگر را رفتند که حومه را ببینند. ماشاءالله انرژتیک بودند ها، بعد از یک پرواز دو ساعته به انضمام سه ساعت تاخیر، ساعت نه شب رسیده بودند اینجا و یکراست رفتند “بوت کروز” (گشت دریایی؟). من که آمدم خانه کسی نبود و فقط از چمدان هایشان فهمیدم که آمده اند، و البته سوتینی لاجوردی که روی دسته مبل افتاده بود. کار خدا را می بینی؟ هنوز امضای سند ازدواج مان خشک نشده که بانوان جوان از تورنتو می کوبند می آیند اینجا که بهم سیگنال بدهند. به خدا دارم جا می افتم ها، خودم فهمیده ام. یک کم این بینی ام تیغ بکشد و یک کم این موهای جلوی پیشانی هم بریزند و پیشانی ام باز بشود دیگر کسی جلودار این سیل نسوان نتواند بود. بگذریم.

این GPS و گوگل مپ و رزرو اینترنتی هتل این مسائل اختراع شده اند که زندگی را راحت کنند، ولی شواهد نشان می دهد که انگار فقط آدم را خسته تر می کند. یعنی این بندگان خدا تمام وقتی را که خانه بودند کله شان را چپانده بودند توی یک دستگاهی یا یک لپ تاپی آدرس می خواندند و نقشه خوانی می کردند و جاذبه توریستی پیدا می کردند و تور رزرو می کردند و بعد کنسل می کردند و خلاصه سرجمع ما ده دقیقه ای با هم حرف زدیم. واقعاً به تعداد آدمهای کره زمین منش و رفتار متفاوت وجود دارد؛ مثلاً یاد همین شبه ماه عسل چند هفته پیش مان می افتم که دو روز هتل مروارید خزر بین نور و محمودآباد بودیم و فقط برای بخش “خور” از اتاق خارج شدیم و “خواب و خشم و شهوت” را توی اتاق بودیم. الآن هم راضی ام. ببین بهر حال یک چیزی هست به نام درخت و یکی دیگر هم هست به نام دریا و همین هستند که می بینید. هدف مسافرت استراحت هست و بس.

نه صبح گذشته است و انگار نه انگار که الآن باید پشت میزم باشم توی دانشگاه و کامنت ها و بازدید های وبلاگم را چک کنم. سوسیسی هستم که دوست دارم لای پتو پیچیده باشم. انقدر لفت اش داده ایم که انگاری مهمان ها هم بیدار شده اند. این را صدای سیفون بهم می گوید. با چک و لگد می خواهد اول مرا راهی دستشویی کند. امتناع می کنم. دوست ندارم بروم.  یعنی تقریباً هر روز این دعوا را داریم، اون لنگ پنج دقیقه خواب اضافه هست و من هم ایضاً، علاوه بر اینکه خراب غلت زدن در کل سطح تخت هم هستم. نمی دانم چرا، ولی امروز علت اش انگار فراتر از وقت اضافه و این حرفهاست. دلیل می خواهد. خدا می داند که صبح ها مغز آدم توانایی فوق العاده ای دارد. یکهو خودم دلیل عدم علاقه ام را می فهمم؛ بوی فضولات غریبه را دوست ندارم.

شما هم متوجه شده اید؟ قهقهه های بی دلیل، لوس و جیغ مانند دخترها را (و متاسفانه -تازگی ها- برخی آقایان)؟ یعنی چی؟ برادر، من از پشت کوه آمده ام، یکی به من هم توضیح بدهد، مد شده این حرکت؟ باکلاسی هست؟ توی فیلمی یا سریالی یک ولدالزنایی این کار را کرده و الآن اپیدمی شده؟ یعنی تا حالا خیلی جلوی خودم را گرفته ام که خرخره این افراد را نجویده ام و یا بی آبرویی بار نیاورده ام، ولی مطمئن نیستم که بتوانم ادامه بدهم. بعد بدیش این است که معمولاً منشاء این خنده ها لوس ترین اتفاق کره زمین هست، یعنی اصولاً خندیدن به همچون موضوعاتی تجاوزی هست به همه عالم طنز و همه داستان های خوشمزه کل دنیا.

* عنوان فیلم داغون و لوسی از داریوش مهرجویی