به به چقدر لیوانم پره، تو هم بیا یه هورت بکش

یواش یواش داشتم قانع می شدم که واقعاً کودتای 22 خرداد نه تنها بد نبود، بلکه همه اش نکات مثبت بوده که از دید سطحی نگر بنده پنهان شده بودند. خدا را شکر که چیزی بنام وبلاگستان فارسی هست که این نکات مثبت ولی پنهان را از لای این همه تیتر و خبر بیرون کشید و گرفت جلوی چشمان بسته ما. با توجه به اینکه خوانندگان این وبلاگ هم یحتمل عمق نگرشی در همین ابعاد من دارند، چند تا از این نکات مثبت را که شنیده ام و خوانده ام برای شما هم بازگو می کنم.

یکی اینکه ما تمرین دموکراسی کردیم. یکی دیگر اینکه مشروعیت نظام برای همه -چه مردم داخل و چه سایر کشورها- از بین رفت. یکی دیگر اینکه بزرگ مردهایی توی این سرزمین زندگی می کردند که انقدر بزرگ هستند که ما تا حالا متوجه بزرگی شان نشده بودیم، مثلاً آقایان هاشمی و موسوی. همینطور اینکه در بدبینانه ترین حالت، حداقل 14 میلیون از ما وجود دارد که با ان حال نمی کنند. 14 میلیونی که طبقه متوسط شهری است و یک جورهایی قلب تپنده کار و سازندگی ایران هست. یکی دیگر اینکه 18 تیر 78 موج کوچک بود، 22 خرداد 88 موج وسطی هست، بیا با هم بنشینیم منتظر برادر بزرگ این موج ها، و با لبانی خندان ببینیم که چطور موج سوم حکومت را واژگون خواهد کرد.

ولی برادر، فکر کنم همه مان می دانیم که این حرف ها را می زنیم، این نیمه های پر لیوان را می بینیم، که درد زخم باسن مان یاد مان برود. حقیقت این است که ما ها با سر تا پای جیم الف حال نمی کردیم، اما در عین حال بنا بر هزار تا دلیل راه حل را نه انقلاب و بلکه اصلاح می دانستیم. دوست داشتیم فکر کنیم که با همین شبه-انتخابات و در طی فرایندی پانصد ساله، ایران درست خواهد شد؛ گلستانی خواهد شد برای نوه و نتیجه هایمان. تقلب در انتخابات را محدود می دانستیم و دلیل مان هم دوم خرداد بود. آدم بزرگ می شود دیگر، امروز می دانیم که دوم خرداد استثنا بود. جیم الف هم طبیعی عمل کرد، ایشان هم با سر تا پای ما حال نمی کند و طبیعی ترین واکنش اش این بود که با یک هوک چپ رعد آسا فک مان را پایین آورد؛ چند ده نفر را کشت*، چند صد نفر را لت و پار کرد، و خدا می داند چند نفر را زندانی کرد و اسم مان را هم گذاشت خس و خاشاک و آشوبگر و تازه اعتراف هم می گیرد و از تلویزیون پخش می کند. ماشاء الله انقدر ضرب دستش هم قوی بود که علاوه بر فک، مخ مان هم جابجا شده و بعد از این تجاوز روحی و بدنی که بهمان شده، به جای لیسیدن زخمها و افسردگی و مهاجرت -که واکنش های طبیعی آدمها در این شرایط هستند- نشسته ایم و قصه حسین کرد برای هم می گوییم و استدلالات پارگراف دوم را حواله هم می دهیم و شاد هستیم. نمی خواهم آدم انی باشم  و سیاه بافی کنم، اما فکر می کنم زیادی هم نیمه پر لیوان را نگاه کنیم خل می شویم.

* اینها بد شانس ترین های این ماجرا بودند. همین الآن که داری اینها را می خوانی خوشحال باش که هم زنده ای و هم چشم داری، پدر همسرم که پزشک است تعریف می کرد که یکی از مصدومین تظاهرات را آوردند بیمارستان شان و بنده خدا یک چشم اش را از دست داد.