انتخابات

قدرت توی ایران پخش هست، یعنی چند تا مرکز قدرت داریم، مثلاً مقام عظمی، رییس جمهور، مجلس، بازار، سپاه، و غیره. مثل روسیه تزاری که قدرت دست چند تا خانواده بود و بهش می گویند الیگارشی. ریاست جمهوری و مجلس تنها مراکز قدرتی هستند که ممکن است مردم در انتخاب شان نقشی داشته باشند و خب، قویترین مراکز هم نیستند، اما واقعاً نمی توان منکر اثرشان شد. در بدبینانه ترین حالت می توان به تاثیرشان در زندگی روزمره (مثلاً گشت ارشاد) و یا حتی به اثر بلند مدت شان فکر کرد: اینکه حتی اگر اندکی فضای اینترنت و مطبوعات و انتشارات و کارهای هنری بازتر شود، حتماً روی نسل آینده تاثیرگذار هست؛ همان فرهنگی که می گویی نداریم کم کم از توی همین چیزها شکل می گیرد.

فکر کنم نامردی هست که دولت خاتمی و دولت نهم را با یک چوب برانیم. لازم نیست متخصص اقتصاد باشیم؛ دولت خاتمی با نفت 50-60 دلاری (؟) ده میلیارد دلار ذخیره ارزی تحویل دولت نهم داد. دولت نهم با نفت بالای صد دلار نه تنها چیزی به آن اضافه نکرد بلکه حسابش را منفی کرد. یا مثلاً دوستانی که توی ضنعت نفت و گاز کار می کنند یادشان هست که فازهای ابتدایی پارس جنوبی با چه سرعتی انجام شد -با تکیه بر سیاست خارجی معتدل و وامهای بانک های اروپایی- اما با شروع دولت نهم اکثرشان به گل نشستند، هیچ بانکی مایل به سرمایه گذاری نبود و مثلاً فازهای هفده و هجده با برداشت از ذخیره ارزی پت و پت کنان در حال انجام هستند. با این دو خط نمی خواهم کسی را متقاعد به رای دادن بکنم، فقط می خواهم بگویم حتی همین شبه انتخابات از بین چهار کاندیدای پاستوریزه هم می تواند موجب تغییری هرچند کوچک باشد، و برای من حتی یک پیشرفت کوچک هم مهم هست. همین پیشرفت های کوچک بعد از ده ها سال می شود یک تغییر عمده. من که نیستم، اگر بودم به موسوی رای می دادم، تو هم بده، دوست نداری به کروبی بده، ولی بدان که سکوت ات و شناسنامه سفید ات نه افتخاری هست و نه کمکی به تغییر.

پانویس: در جواب به کامنت احتمالی مبنی بر سلامت انتخابات؛ تقلب توی رای های نزدیک به هم میسر هست، مثلاً یک یا دو میلیون رای. به نظر می رسد فعلاً توانایی تقلب بالاتر از این رقم ها موجود نیست و حتی شاید این موضوع بین المللی باشد: مثل انتخابات سال 2000 آمریکا که رای فلوریدا سرنوشت را تعیین می کرد و هنوز هم شک و شبهه در مورد تقلب در فلوریدا وجود دارد. شما بیا و با رای ات از تقلب جلوگیری کن.