وان

خیلی دیده اید که یک وان حمامی هست پر از آب گرم، و یک خانمی هم تویش دراز کشیده و کف ها را آرام روی بازوهای سفید و سفتش می مالد. ارتفاع آب توی وان هم به میزان لازم است و درست تا جایی است که چاک سینه خانم فقط یک کمی معلوم باشد. کف ها هم به میزان متناسب هستند: نه آنقدر زیاد که وان شبیه تشت رختشویی بشود و نه آنقدر کم که خدای نکرده اعضای بدن خانم به وضوح معلوم بشوند. هر از گاهی خانم شست پای چپش را هم از زیر آب بیرون می آورد و تکانی می دهد و شما توی دلت قند آب می شود. هر از گاهی سیگاری هم روشن می کند و شما دودهایی که اشعه های آفتاب ازشان عبور می کنند را می بینی. شما آنجا نیستی ولی می دانی که اگر بودی بوی لطیفی هم حتماً می شنیدی، مثلاً بوی عود یا شمع های معطر یا چیزهایی از این قبیل. خب همه اینها قشنگ است. ولی می دانی یک بدبخت مفلوکی آن وان سگ صاحاب را می شوید؟ می دانی چقدر سخت است؟
آخر هفته ای تصمیم گرفتم به هزار جور تصویر رویایی که از وان حمام دارم جامه عمل بپوشانم. ولی الآن به جای همه آن تصویرها خاطره خشنی دارم از سابیدن کف وان. می سابیدم و مواد شوینده می پاشیدم و افاقه نمی کرد. سر آخر لباسهایم را در آوردم و با اسکاچ پریدم توی وان. چهار چنگولی کف وان بودم و می سابیدم و انگاری که چرکها تبدیل به سیمان شده بودند. انقدر خسته شدم و از کت و کول افتادم که تقریباً به یک دوش نصفه نیمه رضایت دادم. اینها را گفتم بدانید که پشت هر سکانسی که توی این فیلمها می بینید، یک بدبخت مفلوک بیل به کمر خورده ای هم هست؛ که قبل از استحمام فتیل های چرک سیمانی شده را می سابد.