دوچرخه

­­­­دوچرخه ام را دوست دارم. در سن بیست و شش سالگی یک دوچرخه کورسی سیاه رنگ دست دوم خریدم که عمرش اش یک کمی از خودم بیشتر است؛ فکر کنم سی یا چهل ساله باشد*. صد و سیزده دلار بالایش سلفیدم ولی راضی ام. حتی از شما که همین الآن مالتیپل زدی راضی ترم. ان شاءالله که دلار دلار این پول گوارای وجود فروشنده باشد. ان شاءالله که با همین پول یک حساب پس انداز باز کند و چندین سال بعد بچه اش را بفرستد کلاس کنکور.

آدمهای دنیا دو دسته هستند: کسانی که دوچرخه کوهستان سوار می شوند (تازه به دوران رسیده ها) و آنها که دوچرخه کورسی سوار می شوند و همچنین دسته قابل صرف نظری که اصولاً دوچرخه سوار نمی شوند. من کورسی سوار هستم. من کورسی “قدیمی” سوار هستم. همانی که دوچرخه لاغر سیاه رنگش عینهو فشنگ از کنار شما رد می شود. همانی که شما فقط باد عبورش را در موهایت حس می کنی. همانی که فقط یک خط سیاه رنگ در نگاهت به جا می گذرد و همانی که هربار رد می شود از خودت بدت می آید و یادت می افتد که دوست داری آدم دیگری باشی: یک کورسی “قدیمی” سوار.

دور دانشگاه می زنم و از در پشتی وارد می شوم و دوچرخه ام را کنار در پشتی می بندم. حالا هر وقت که نشستن پشت کامپیوتر قلبم را تیره و تار کرد می توانم بلند شوم، کش و قوسی بیایم، بایستم کنار پنجره و دقایقی چند را به دوچرخه ام که لمیده به میله نگاه کنم. نیم ساعت یکبار اینکار را انجام می دهم و باور کن توی همان نیم ساعت هم دلم برایش تنگ است.

 

* نخند آقاجان، من هم دلایل خودم را برای خریدن یک دوچرخه چهل ساله دارم، و خودم هم می دانم که با همین پول یک دوچرخه نو می توانستم از والمارت بخرم. اما توجه کن روی جای جای بدنه این ببر بنگال من حک شده “مید این کانادا”، حتی روی رینگ چرخ اش. و تنها عضو آسیایی اش سیستم دنده اش است که آنهم “شیمانو” و “مید این جاپون” است و برادران اطلاع دارند که “شیمانو” حرفه ای ترین سیستم دنده دنیاست. حال آنکه دوچرخه نوی شما صد در صد ساخت چین است. از این مباحث مارک و کشور سازنده هم که بگذریم، دلیل دیگری هم دارم: دوچرخه من چهل سال است که سرپاست، یعنی امتحانش را پس داده و حداقل چهار-پنج سالی هم برای بنده دوچرخه خواهد بود.