کارگردان: یک اسکل ژاپنی مبتلا به شیزوفرنی به نام
یک فیلم ترسناک… یعنی خیلی ترسناک. و این را کسی میگوید که به قولی ببر فیلمهای ترسناک است و اصلاً به قولی کارش فیلم ترسناک است. به نظر من سه دسته فیلم ترسناک وجود دارند، که تنها یک دسته شان (دسته سوم) واقعاً ترسناک هستند:
دسته اول: فیلمهایی دارای صحنه های چندش آور: از اینها اصلاً خوشم نمی آید و خیلی هم دیده ام ولی اسم هیچکدامشان یادم نیست، حتی به نظر من و تا آنجا که یادم می آید فیلم جن گیر هم میتواند جزو همین دسته قرار بگیرد؛ چرا که چیز ترسناکی نداشت و فقط شامل استفراغهای سبز رنگ یک دختر که گویا از یک لوله پلیکا ۲ اینچی خارج میشود بود؛ که بیشتر چندش آور است تا ترسناک. به هر حال فکر کنم فیلمهای این دسته مخاطبین زیر ۱۲ سال (گروه سنی ج) را جذب کند.
دسته دوم: فیلمهای دارای صحنه های ترسناک بدون داستان خاصی: مشکل اینها این است که اولش میترسی ولی بعد از مدتی احساس میکنی همه چیز است، چون یک داستان قوی صحنه ها را بهم نمی چسباند.
دسته سوم: فیلمهای دارای صحنه های ترسناک و داستانهایی تخیلی یا جنایی: اگر داستانش جنایی باشد این نوع، ناب ترین نوع فیلم ترسناک است و تا مدتی با آدم هست. مثال: Gothika. وسط فیلم میفهمی علت تمام صحنه های خفنی که از ارواح و اجنه میدیدی یک داستان جنایی خیلی چندش آور است). حتی فیلمهایی با صحنه های کمتر ترسناک ولی داستان قوی میتوانند بسیار ترسناک باشند. مثال: The others.
فیلم Grudge (کینه) بین گروه دوم و سوم گفته شده قرار می گیرد. یعنی داستانی دارد، اما داستانش تا حدودی آبکی است و زیادی تخیلی است و همچنین خیلی کم به آن پرداخته میشود، و همچنین تازه از اواخر فیلم میفهمی که داستانی هم هست. یعنی ۶۰-۷۰ درصد از اول فیلم فقط شامل یک سری وقایع و صحنه های ترسناک است و تازه در اواخر فیلم تا حدودی متوجه علتها میشوی.
اما داستان: یک خانواده ژاپنی با یک پسربچه. زن خانواده شدید عاشق یک استاد دانشگاه آمریکایی میشود که در ژاپن تدریس میکند و همه جا دنبالش است و البته استاده روحش هم خبردار نبوده. زنیکه ژاپنیه انقدر باهوش بوده که تمامی احساسات این عشق بی علت و بی مقدمه اش را توی دفتر خاطراتش مینویسد و همچنین گویا خیلی عذاب هم میکشیده که نمیتوانسته به استاده برسه. واضح است که شوهرش (یک سامورایی غیرتمند اصولگرا) یک روز این دفتر را میبیند و زن و بچه و خودش را میکشد.
اما ارتباطات: یک افسانه ژاپنی است که میگوید اگر در خانه ای شخصی با غم خیلی زیادی بمیرد (زن عاشق)، این خانه برای همیشه نفرین میشود.
اما نتیجه: خانه خانواده ژاپنی نفرین شده و هر کسی که به نحوی با این خانه ارتباط پیدا میکند میمیرد.
اما چگونه؟ از ترس… به خاطر دیدن چهره های وحشتناک ژاپنی (چهره های همان خانواده).
چند نکته:
الف- به عنوان یک قاعده کلی فیلمهای ژاپنی خیلی ترسناک هستند. با آن چهره های بیرنگ، موهای صاف و سیاه و بیحالت،… به عنوان مثال فیلم The Ring (که خودش در نوبه خودش ترسناک است) از روی یک فیلم ژاپنی ساخته شده، و خود این فیلم اصلی از شدت ترسناکی غیرقابل دیدن است. پدرم که سن و سالی ازش گذشته مثل اینکه نسخه اصلی را از سینما چهار دیده بود و اذعان میکرد که خیلی ترسناک بوده.
ب- به عنوان یک قاعده کلی آدم اگر اعتقاد درست و حسابی به دین و مذهب و حواشی اش نداشته باشد، داستانهای ترسناک جن و پری نمیترساندش و طبعاً فیلمهای ترسناک اثر کمتری رویش میگذارند.
ج- اگر با یک یا چند نفر که از خودت ترسوترند فیلم ترسناک ببینی انقدر از حالات ترسان آنها میخندی که خودت کمتر از فیلم میترسی.
د- من The Grudge را از MBC2 دیدم… و طبعاً قطع شدن ۱۰ دقیقه یکبار فیلم برای پخش تبلیغ، نمیگذارد که جو ترسناک لازمه حاکم شود؛ به خصوص اگر این تبلیغات شامل اعرابی بی درد باشد که مشغول تبلیغ پنیر خامه ای یا همبرگر هستند. می گویند دیدن یک فیلم ترسناک در سینما اثری دو چندان دارد (این فیلم را الآن تعدادی از سینماها از جمله کانون و فرهنگ نمایش می دهند).
من که از دیدن فیلمهای ترسناک لذت میبرم چون اخرش قابل حدس نیست
میشه به وب منم سری بزنی؟؟؟؟